Het normbesef van meneer Rik (De Morgen - 22/04/2007)
Noël Slangen stelt de methodes van het weekblad Knack aan de kaak.
Ik ben een verdraagzaam mens. De combinatie tussen het bestaan van een wroetend zelfstandig ondernemer, een politieke omgeving en een afkomst zonder netwerken plaveit een weg niet met kussentjes. Ik heb er een verdraagzaamheid aan overgehouden die begrip opwekt voor de kleinste kantjes van de mens. Maar ook verdraagzaamheid kent zijn grenzen. Knack doet deze week namelijk haar bedenkelijke journalistieke reputatie alle eer aan en voert mij op als een bedreven sjoemelaar. Daarvoor rukt ze a volonté citaten uit hun verband uit zaken die tussen de 5 en 15 jaar oud zijn.
Om alle twijfel weg te nemen : er loopt geen énkel onderzoek tegen mij. In één zaak werd ik vrijgesproken. Een andere werd, in tegenstelling tot wat Knack schrijft, al afgesloten in augustus 2005 (!) omdat men tot de vaststelling kwam dat een uitgebreide artikelenreeks in Knack op niets dan laster en leugens gebaseerd was. Waarom doet een ernstig blad als Knack dit dan, vraagt u zich af? De eerste reden is dat er nu een ernstige schadeclaim op hen afkomt. En op dat ogenblik schakelt Knack gezwind over op chantage, iets waarvoor ze intussen bekend staan. Freya Van den Bossche wordt bijvoorbeeld subtiel aangemaand haar klacht tegen het blad in te trekken, omdat het blad anders via details uit haar privé-leven wel moét aantonen dat zij haar scriptie niet zelf kon schrijven. In ‘The Godfather’ gebruikte men daarvoor een afgehakte paardenkop. Ik weet niet welke van de twee methoden het meest verwerpelijk is.
Vuiligheid op glanspapier blijft vuiligheid. De manier waarop Meulenaere met zijn hoofdredacteur Rik Van Cauwelaert één-tweetjes speelt met het privé-leven van mensen is een gekend en al meermaals veroordeeld voorbeeld van het schrijnende gebrek aan journalistiek normbesef bij Knack. Bij de gewone man gaat Knack nog door als een kwaliteitsblad, maar onder collega’s zijn de journalisten van Knack vandaag ware paria’s. Er wordt gretig gesolliciteerd en geklaagd om onder het juk van de losgeslagen hoofdredacteur en enkele van zijn schoothondjes uit te komen. Legendarisch zijn de artikels die redacteurs in opdracht van Van Cauwelaert moeten schrijven. Een redacteur liet zich ooit ontvallen dat als er nog eens zo’n artikel van ‘zijn hand’ verscheen, hij zelf een recht op antwoord zou vragen. Meulenaere voelt zich echter goed in zijn rol. Hij geeft de indruk goed ingelicht te zijn, en zelfs de goorste kwakkel wordt als waarheid gelezen. Des te opvallender dat hij nooit van private escapades uit de christendemocratische familie op de hoogte lijkt te zijn, zelfs niet bij ruime publieke wetenschap. Het herleidt hem op pijnlijke wijze tot het keffertje van zijn baasje op pagina 3. Niet dat ik zou willen dat hij zijn verwerpelijke inbreuken op het privé-leven zou verbreden, integendeel. Maar het bewijst dat Knack een politieke agenda volgt ten voordele van één partij. We mogen de CD&V hierin niets verwijten, want de partij als dusdanig speelt geen actieve rol. Van Cauwelaert is nu eenmaal ooit uit bed gestapt met een missie. Als zijn beroemde vader vandaag zou zien welke methodes hij gebruikt voor die missie, zou zijn maag wellicht een paar keer omdraaien.
Maar we moeten niet enkel in de richting van de redacteurs kijken. Niet voor niets volstond het voor mij om een schadevergoeding van 1 symbolische euro van hen te eisen. Veel interessanter achter deze schrijfsels is immers meneer Rik. Rik De Nolf is Berlusconi in Peter Lorre-gedaante. Je ziet hem nooit, en als je hem ziet schuifelt hij weg, maar hij heeft overal de hand in. Hij is de man die steenrijk werd met het doorbreken van het VRT-monopolie, die zelf monopolies bouwt en daarbij niet nalaat langs overheidskassen te passeren... voor alle duidelijkheid zònder overheidsaanbestedingen. De verwerving van ‘Brussel deze week’, de meertalige editie van zijn blad en de alternatieve financiering van Kanaal Z zijn zondermeer interessant. VTM? Iedereen is boos op Van Thillo, maar in de achtergrond geniet meneer Rik. Zijn achtergrond is bekend. Voor meneer Rik viel legerdienst best mee. Hij werd namelijk gedetacheerd naar het toenmalige kabinet van CVP-minister Paul Vanden Boeynants. Kijk bij gelegenheid ook eens in de ledenlijst van de verheven club ‘Cercle de Lorraine’, waar Rik De Nolf een prominent lid is. Dat is van betekenis wanneer een redacteur u ooit probeert uit te leggen dat er rond de redacties van Knack en aanverwanten een Chinese muur staat, maar de directie nooit door komt. Men vertelt er niet bij welke autocensuur toegepast wordt tegenover bepaalde figuren uit economische en politieke milieus die meneer Rik tot zijn vriendenkring mag rekenen. Men weet namelijk dat Rik De Nolf ieder ogenblik tanks kan sturen naar zijn persoonlijk Tienanmen-plein, ook wel de redactie genoemd. Berlusconi heeft in feite een onmiskenbaar voordeel. Hij is zichtbaar. Iemand zou het land een grote dienst bewijzen door eens een grote lamp op de gecamoufleerde Belusconi Rik De Nolf te richten.