De feiten.
In de media is er helaas onvoldoende ruimte om de valse aantijgingen van Knack te weerleggen. Daarom kan u op deze site een gedetailleerde weerlegging van de feiten vinden. Deze vormen eveneens de essentie van de klacht tegen Knack.
Er lopen geen strafzaken tegen Noël Slangen.
In het verleden hebben er twee strafonderzoeken gelopen. In één geval heeft een onderzoek geleid tot een proces. Bij die zaak, omtrent aanbestedingen vanwege het kabinet Kelchtermans, was er vrijspraak door verjaring. Belangrijk om weten is echter dat er voor een cruciaal niet verjaard punt in de beschuldiging, namelijk dat het bureau van Slangen voorinformatie zou hebben gekregen (waarvoor enkel de woordvoerder van het kabinet Kelchtermans in beschuldiging gesteld was), er een ondubbelzinnige vrijspraak was.
Het tweede onderzoek, de zogenaamde zaak ‘Econconsult’, werd in gang gezet door een klacht van Vlaams Belanger Gerolf Annemans na artikels in Knack. Hier oordeelde het parket al op 18 augustus 2005 dat er geen sprake was van strafbare feiten. De zaak werd geseponeerd. Knack schreef dat deze zaak nog loopt. Dat is pertinent fout.
Knack weet dit beter dan wie ook.
Knack doet echter alsof het parket van Brussel hier onduidelijk over is en dat zij niet kunnen weten dat de feiten waarvan zij mij beschuldigen onderzocht werden en reeds geseponeerd zijn. Dit klopt niet, want Knack heeft zelf het ‘afgesloten dossier’ opgevraagd én gekregen. Als het onderzoek niet afgesloten was hadden zij het dossier niet kunnen opvragen en dat weet men bij Knack maar al te goed. In hun artikels brengen zij geen enkele onthulling maar alleen elementen uit de dossiers die zij konden opvragen omdàt er een klacht van ons bedrijf tegen hen loopt. Knack wist daarom beter dan wie ook dat ze in nauwe schoentjes zaten omdat het parket al op 18 augustus 2005 tot de vaststelling kwam dat hun beschuldigingen foutief zijn. Het kwam er dus op aan om een ultieme aanval in te zetten in de hoop dat Noël Slangen zijn klacht zou in trekken.
De twee bovenstaande onderzoeken zijn verleden tijd. Voor het overige is Slangen, in tegenstelling tot het beeld dat Knack ophangt, nooit voorwerp geweest van andere strafklachten.
Een administratieve verbreking viseert niet de andere deelnemer.
Wat men nu doet is aanvragen tot administratieve verbreking voorstellen als ware dit strafzaken. Dit klopt niet. Van een vraag tot administratieve verbreking bij de Raad van State wordt een concurrent zoals een bedrijf van Slangen zelfs niet op de hoogte gebracht. Gewoon omdat ze geen betrokken partij zijn. Elke aannemer of andere leverancier die voor de overheid wil werken kan als hij een opdracht misloopt tegen deze beslissing een klacht indienen bij de Raad van State. Dit zijn administratieve procedures die zeer vaak voorkomen. Ter illustratie : er zijn in ons land jaarlijks meer dan 10.000 vragen om een administratieve beslissing zoals een aanbesteding of benoeming te verbreken! Bij iedere stoeptegel of iedere stofjas die de overheid aankoopt proberen verliezende aannemers op die manier schadevergoeding te bekomen. Dit zijn echter geen procedures tegen de winnaar. Integendeel, zij zijn zelfs nooit op de hoogte van deze procedures. Indien er een procedure loopt is dit altijd tussen het bedrijf dat een opdracht is misgelopen enerzijds en de overheid anderzijds. Deze dagdagelijkse eisen om administratieve verbreking voorstellen als bewijs dat Slangen iets fout zou doen is manifest onjuist.
Conclusie
Knack buit bewust die verwarring uit en creëert een beeld van Noël Slangen als iemand waartegen permanent juridische onderzoeken lopen. Niet dus. In de afgelopen 20 jaar zijn er slechts twee strafonderzoeken geweest, en minstens één van die twee heeft Knack zelf in gang gezet en de uitkomst was in beide gevallen gunstig voor Slangen.
Gedetailleerd ingaan op de valse beschuldigingen zou meer plaats vergen dan de media hieraan kunnen besteden. Daarom brengen wij u hier alle details :
Knack en Ecoconsult (2001)
In 2001 brengt Knack drie reportages rond de zogenaamde zaak Ecoconsult. De zaak wordt ook onderzocht. In een recent artikel laat Knack uitschijnen dat dit onderzoek nog altijd loopt. Dat is manifest onjuist. Al op 18 augustus 2005 besloot het parket van Brussel dat er in dit dossier geen strafbare feiten werden gepleegd.
Waarover gaat het?
In 2001 zette Knack een grote aanval in op Noël Slangen. Hij was toen communicatieadviseur van de eerste minister. De artikels circuleerden al bij de oppositie voor ze bij de drukker lagen. Het blad beschuldigde Slangen ervan dat hij een aanbesteding van de Kanselarij wilde manipuleren in zijn eigen voordeel. In de loop van de jaren voegde men daar enkele randelementen aan toe, die ook allemaal zijn onderzocht en waarvan er geen enkel door het parket van Brussel werd weerhouden. Belangrijk om te weten : alle zogenaamde ‘onthullingen’ van Knack, komen letterlijk uit het onderzoeksdossier dat afgesloten werd en dat Knack kon opvragen omdat Noël Slangen en zijn bedrijf een klacht tegen Knack hebben lopen. Knack brengt, in tegenstelling tot wat men wil laten uitschijnen, geen enkel nieuw element Alle aangehaalde elementen maken deel uit van het dossier en werden reeds onderzocht door het parket van Brussel en als ongegrond geseponeerd.
De Feiten
In 2000 wordt Noël Slangen communicatieadviseur van de eerste minister. Hij werkt er aan hetzelfde tarief als voor andere klanten en bedingt dat hij zelf zijn medewerkers mag kiezen. Gezien hiervoor hoofdzakelijk medewerkers van zijn bedrijf voorzien zijn, wordt vastgelegd dat er een degelijke prijsconcurrentie moest zijn om te kunnen evalueren of de aangerekende prijzen concurrentieel zijn.
Er wordt bijgevolg een aanbesteding uitgeschreven en naast Slangen & Partners schrijven ook andere bedrijven in waaronder Ecoconsult. Er woedt op dat ogenblik een strijd binnen een stuk van de administratie omwille van de Copernicus-hervorming. Uit de evaluatie komt Ecoconsult verrassend naar voor als eerste. Die evaluatie is op sommige punten op zijn minst vreemd. Maar er stelt zich veel werk voor het Europees voorzitterschap en Slangen wil doorwerken. Het doet er op dat ogenblik voor hem niet meer toe met wie. Wat hij niet weet, en wat Knack onthult, is dat de budgetten voor die opdracht al aan een ander project besteed zijn. Slangen gaat er echter van uit dat de opdracht nog steeds kan doorgaan en vraagt de administratie om voort te maken. Na verzekering van de administratie dat het bedrijf Ecoconsult de opdracht aan kan vraagt Noël Slangen om het nodige te doen om de opdracht voor Ecoconsult op te starten.
Lange tijd onderneemt de administratie niets, tot Ecoconsult zelf naar Noël Slangen belt met de mededeling dat ‘zij gewonnen hebben, maar dat de administratie zegt dat Slangen het zou tegenhouden’. Noël Slangen is zeer verbaasd, weerlegt dit door een mail te zenden aan Ecoconsult waaruit blijkt dat hij wel degelijk opdracht gegeven heeft om verder te werken aan de toewijzing. Bovendien gaat hij in op de vraag van Ecoconsult om een afspraak te beleggen om de start van de samenwerking te bespreken. Ondanks duidelijke vragen van Slangen starten de verantwoordelijken in de administratie het contract daarna niet op. Tot Slangen niet veel later een telefoon krijgt van Ecoconsult dat zij door Knack gecontacteerd werden met de vraag naar een contract dat zij gewonnen hebben en dat Slangen zou tegenhouden. Slangen is verontwaardigd, want hij weet niets van problemen met dit contract. Maar Knack heeft haar verhaal en brengt haar eigen versie van de werkelijkheid. Opvallend is dat Knack, nadat Slangen zijn klacht tegen hen lanceert, een vervolgartikel publiceert over gemanipuleerde e-mails vanuit de administratie, om zichzelf in te dekken.
Na de publicatie in Knack trekt Gerolf Annemans van het toenmalige Vlaams Blok naar het parket van Brussel en dient een klacht in. Het parket start een onderzoek dat enkele jaren in beslag zal nemen en waarbij tientallen verhoren worden afgenomen. Na grondig onderzoek blijkt er geen enkele grond te zijn om een strafzaak te beginnen en wordt de zaak geseponeerd.
De administratieve procedure
Ecoconsult start een procedure tegen de Belgische staat omdat zij de hen toegewezen opdracht niet hebben mogen uitvoeren. Hierin geeft de Raad van State hen gelijk, volgens ons overigens terecht. Op dit ogenblik loopt hun finale procedure voor een schadevergoeding. Noch bij die eerste procedure, noch bij de tweede is Slangen op enige wijze betrokken partij. Dat is overigens nooit het geval bij een administratieve procedure tot verbreking. Toch schildert Knack deze procedures af als procedures tegen Slangen. Betreurenswaardig is dat Ecoconsult haar gelijk probeerde te halen door tegen Knack te zeggen dat Slangen hen een verdeel-deal voorstelde die ze geweigerd zouden hebben. Deze aantijgingen gebruikt Ecoconsult ook in haar procedure. Al snel zal echter blijken dat de bewering niet klopt. Reeds bij ondervraging door de politiediensten inzake het onderzoek zwakken ze dit af en verklaren ze ‘dat ze de indruk hadden dat...’. Nog later laat Ecoconsult in een brief aan Slangen weten dat ze dit nooit gezegd noch bedoeld hebben en bevestigen zij dat het op hun eigen vraag was dat er een contact was met Slangen.
De medewerkers
De personen uit de aanbesteding zouden zich vooral bezighouden met de hervorming van de communicatiediensten en met het Europees voorzitterschap. Al voor deze aanbesteding had Slangen daarom al enkele medewerkers vrijgemaakt die tijdelijk in dienst traden van het kabinet voor de andere taken. Zij deden dit aan gewone kabinetsvoorwaarden. Het is logisch dat iemand in een verantwoordelijke positie zijn eigen medewerkers mag kiezen. In dat opzicht is de kritiek dat er geen controle zou geweest zijn op die medewerkers absurd. Het was immers aan Slangen om voor die coördinatie in te staan. Dat deze medewerkers niet zomaar gelieerd waren aan Slangen moge duidelijk zijn uit twee voorbeelden. Slechts één persoon, die deeltijds werkte, was een vaste medewerker van Slangen die tijdelijk een kabinetstaak opnam. Diederik Thibaut daarentegen was een topmedewerker van Dehaene die Slangen binnenhaalde als medewerker. Hij had geen enkele band met het bedrijf. An Vandriessche werkte slechts zeer korte tijd bij het bedrijf van Slangen en stapte dan over naar het kabinet. Volgens Knack wilde Slangen haar als hoofd van de communicatie benoemen, omdat hij zelf niet in aanmerking kwam wegens gebrek aan diploma’s. Uit het dossier waaruit Knack selectief citeert blijken beide beschuldigingen vals. Knack beweert in zijn huidige edities dan ook net het omgekeerde (zie verder). Slangen was woedend toen hij vernam dat Vandriessche kandidaat was, want hij vond dat dit deontologisch niet kon en verbrak iedere vorm van samenwerking. En dat Slangen, iemand met een eigen bedrijf en een inkomen als topconsultant, in dienst wilde komen als hoofd communicatie is uiteraard nonsens.
Een eenvoudige vraag voor wie nog twijfelt : in de bedrijfsgroep van Slangen zaten verschillende bedrijven. Slechts één daarvan, namelijk ‘Slangen & Partners’, droeg zijn naam. Waarom zou Slangen uitgerekend met deze vennootschap deelnemen aan een aanbesteding als dat juridisch niet mogelijk was of als hij wilde sjoemelen?
Eindconclusie
Op 18 augustus 2005 besloot het parket van Brussel dat de beschuldigingen van Knack niet gefundeerd waren en zag men geen enkele reden om vervolging in te stellen.
Knack
Knack had in 2001 een verhaal gefabriceerd met halve waarheden en hele leugens. De hoofdbeschuldiging bleek op los zand gebouwd. Slangen en zijn bedrijf stelden een schade-eis in tegen Knack, gebaseerd op de kost van de media-aandacht die hun valse beschuldigingen hadden veroorzaakt. Dit bedrag liep op tot 3 miljoen euro. De advocaten van Knack legden het proces stil omdat ze vonden dat er eerst in de zaak Kelchtermans en in de zaak Ecoconsult uitspraken moesten zijn. Toen die er vorig jaar waren, startte Slangen zijn procedure terug op. Knack vroeg de stukken van de rechtzaken en misbruikte ze om een intimiderende aanval in te zetten met als doel dat Slangen zijn klacht zou intrekken. Knack wist dus maar al te goed dat hun beschuldigingen tegen Slangen niet weerhouden waren door het Brusselse parket. Nochtans beweren zij in hun artikels dat zij dit niet konden weten. Onmogelijk, want zij hebben zelf bij het parket het ‘afgesloten dossier’ opgevraagd.
De ‘nepofferten’ (1994)
Dit is de enige zaak waarover ooit een proces werd gevoerd. Intussen zowat 13 jaar geleden, maar nog steeds het fundament waarop iedere aanval wordt gebouwd. Men beschuldigde Slangen ervan dat hij, gebruik makend van voorkennis, alle aanbestedingen won bij het kabinet Kelchtermans en deelnam met nepofferten.
De Feiten
Slangen & Partners nam gedurende een korte periode, in het begin van de jaren ’90, inderdaad deel met verschillende offerten die allen door hen werden gemaakt en via verschillende bedrijven werden ingediend. Dat werd nooit ontkend. Dit was vòòr de nieuwe wet op de overheidsaanbestedingen van ’97 en toen niet strafbaar. Essentieel is dat in alle gevallen de concurrentie bleef spelen. Slangen & Partners nam deel met meerdere offertes, maar andere geïnteresseerde bedrijven konden ook steeds meedingen, wat men ook deed. In totaal waren er maar liefst 21 concurrenten. Prijzen moesten dus steeds concurrentieel en correct zijn. Slangen & Partners was niet altijd het goedkoopst, maar zeker niet altijd het duurst. Het klopt overigens niet dat het bureau in die tijd alle aanbestedingen van dit kabinet won. Integendeel, het onderzoek startte naar aanleiding van de milieuboxen omdat men ervan uit ging dat Slangen & Partners de communicatiecampagnes hiervoor gemaakt hadden. Die campagnes hadden zij echter helemaal niet gemaakt. Zij wonnen in die periode immers minder dan de helft van de aanbestedingen waaraan ze deelnamen.
Het oordeel van de rechtbank
In eerste aanleg werden zowel Noël Slangen als de gewezen
woordvoerder van de minister veroordeeld. Het Hof van Beroep verwees dit
arrest in de meest duidelijke bewoordingen naar de prullenmand. Er werd
vrijspraak bij verjaring gevonnist. Meer nog, blijkens het arrest van
het Hof van Beroep had de rechter in eerste aanleg duidelijk fouten
gemaakt aangezien het dossier al verjaard was toen de rechter in eerste
aanleg vonniste.
Maar er is één belangrijke uitzondering. Bij één fundamentele
beschuldiging, namelijk de schending van het beroepsgeheim, was er géén
sprake van verjaring. Deze cruciale beschuldiging gold tegen de
voormalige woordvoerder. Volgens het Hof van Beroep was er geen reden om
aan te nemen dat Slangen vanwege hem voorinformatie had verkregen.
Knack
Opmerkelijk : toen Knack zowat vijf jaar geleden haar eerste aanval inzette, had het parket van Brussel blijkbaar beslist om deze zaak te seponeren omdat men, net zoals de Beroepskamer vijf jaar later, van oordeel was dat er geen strafbare feiten gepleegd waren. Het Belang van Limburg kopte toen ‘Slangen en Kelchtermans ontspringen de dans’. Na de artikels in Knack werd het dossier echter herbekeken door het parket van Brussel en besloot men plots toch te vervolgen. Knack gebruikt nu citaten uit dit dossier en mixt die met het dossier ‘Ecoconsult’.
En de andere zaken?
Er zijn geen andere zaken. Door te citeren uit administratieve procedures bij de Raad van State probeert men de indruk te wekken dat er wel nog procedures lopen. Maar dit soort procedures wordt gevoerd tegen de aanbestedende overheid, nooit tegen de winnaar van een betwiste aanbesteding. Overigens, procedures van aannemers tegen overheden zijn een dagelijkse realiteit. Per jaar worden meer dan 10.000 verbrekingen aangevraagd, dat is een gemiddelde van zo’n 50 per werkdag.
De feiten
Het bedrijf voert, en voerde, jaarlijks zo’n 40 verschillende
projecten uit, waarvan 60% voor de overheid. Daartoe nemen zij deel aan
aanbestedingen. Gemiddeld 1 op 4 aanbestedingen worden gewonnen. Dat is
een normaal gemiddelde. Bij aanbestedingen, ook bijvoorbeeld bij
bouwwerken, komt het zeer vaak voor dat een verliezende concurrent naar
de rechtbank trekt, vooral naar de Raad Van State. De winnende
leverancier is hiervan niet op de hoogte. In feite probeert men op die
manier een schadevergoeding van 10% op de aannemingssom te verwerven.
Bij de Raad van State zijn er jaarlijks meer dan 10.000 zulke procedures
tot verbreking van een administratieve beslissing.
Slangen heeft ook al ooit toewijzingen aangevochten en heeft daarin
meermaals van rechtbanken gelijk gekregen. Maar daarom zou het nog niet
in hem opkomen om concurrenten sjoemelaars te noemen.
Conclusie
De administratieve verbreking van een toewijzing wil op geen enkele manier zeggen dat een winnend bedrijf een fout gemaakt heeft.
Knack
De administratieve verbreking van een toewijzing vermengen met strafklachten is een vorm van lezersbedrog. Zoniet zou men dagelijks een halve krant kunnen vullen met iedere verbreking en zowat ieder bedrijf dat aan de overheid levert beschuldigen van bedrog. Knack probeert iedere klant waarvoor een bedrijf van Slangen werkt op die manier te verbinden aan een relatie, een schorsing, enzovoort... Uit het aantal gewonnen en verloren competities blijkt nochtans een zeer gezond evenwicht van 1 winnen voor 3 verliezen.
Andere onwaarheden van Knack
De artikels van Knack bulken van de onwaarheden.
Men voert bedrijven op die klant zouden zijn omwille van vermeende politieke relaties, terwijl het in werkelijkheid om een concurrent gaat die klant bij Slangen is. Men stelt aan de kaak dat er voor gemeenten gewerkt wordt met een Paars bestuur, en men laat alle door CD&V bestuurde steden en instellingen waarvoor hij werkt met opzet weg.
Het is deze desinformatie, die in het verleden helaas ook door andere media werd overgenomen, die het beeld geeft van een bedrijf dat sjoemelt om aan zijn opdrachten te komen. Zo was er laatst nog een aanval op het communicatiecontract voor de werken van het Antwerps masterplan. Met hoge woorden werd een audit geëist. Zowel het Rekenhof als een externe auditor hielden contract en uitvoering meermaals tegen het licht en kwamen tot de vaststelling dat alles uiterst correct verliep. Maar die conclusies leest u zelden. Begrijpelijk, want die informatie is saai en technisch.
Noël Slangen en Groep C behoren tot de meest gecontroleerden van ons land. Ieder stapje, ieder contract wordt bekeken. Het is daarom wraakroepend dat het harde werk van meer dan 20 medewerkers op deze manier wordt beschadigd en geminimaliseerd.
« terug naar overzicht
Een bloemlezing van feiten:
“In de komende weken behandelt het gerecht diverse zaken waarbij Noël Slangen betrokken is”. Dit is onjuist en heeft de bedoeling Slangen, zo dicht bij de verkiezingen, in diskrediet te brengen. Realiteit is immers dat het onderzoek waarover Knack het heeft en dat door hen zelf in gang gezet werd al op 18 augustus 2005 in het voordeel van Slangen afgerond werd door het parket van Brussel. Knack alludeert hier op administratieve procedures voor de Raad van State (niet ‘het gerecht’ dus) waarin Slangen totaal geen betrokken juridische partij is.
***
Knack doet alsof het geen uitsluitsel kon krijgen van procureur Soeteman in deze zaak. Dat is een manifeste leugen. Knack vroeg immers bij dezelfde Soeteman het afgesloten gerechtelijk dossier op. Het is uit dit dossier dat Knack selectief citeert. Als het onderzoek niet afgesloten was, had Knack dit dossier nooit ontvangen. Dat wist Knack overigens, want het was naar aanleiding van die afsluiting dat Slangen zijn procedure tegen Knack terug opstartte. En dat Knack besloot om een intimiderende tegenaanval te starten met misbruik van het net verkregen dossier.
***
Knack schrijft over datzelfde parket van Brussel en over de parket-magistraat : “Zijn speurders voerden nochtans een uitgebreid onderzoek dat heel wat strafrechtelijke feiten blootlegde.” Men wekt hier de indruk dat dit over de zaak Ecoconsult gaat, terwijl dit over het oude dossier Kelchtermans gaat. Op die manier suggereren ze dat Slangen in nog een heel andere zaak verwikkeld zou zijn, hetgeen niet klopt. Daarbij vermelden ze niet dat de finale uitspraak in de zaak Kelchtermans door het Hof van Beroep werd herroepen.
***
Knack schrijft ‘lectuur van stapels documenten’ maar laat bewust na om te vermelden dat al deze documenten uit reeds lang afgesloten onderzoeken komen en dat ze die documenten enkel ontvingen in het kader van een klacht van Slangen tégen Knack. In beide zaken ging Slangen vrijuit.
***
Knack schrijft dat “Noël Slangen zijn vennootschappen al meermaals het voorwerp zijn geweest van onderzoeken door de Raad van State”. Dit is onjuist. De Raad van State voert nooit onderzoeken tegen privé-bedrijven maar tegen besluiten van de overheid. Wanneer een concurrent een schorsing vraagt van een beslissing, wordt de winnaar hiervan zelfs niet op de hoogte gebracht omdat hij geen betrokken partij is. Er zijn zo meer dan 10.000 vonnissen per jaar waarin een persoon of bedrijf een administratieve beslissing aanvecht.
***
“Slangen mocht niet aan deze aanbesteding deelnemen”. Dit klopt niet. Vooraf werd juridisch advies ingewonnen en het bedrijf mocht wel degelijk deelnemen, gezien Slangen op geen enkele manier betrokken was bij de evaluatie. Dat laatste blijkt ook, want de betrokken ambtenaar rangschikte het bedrijf van Slangen als laatste!
***
Slangen is nooit tussengekomen om de opdracht te annuleren. Dit blijkt overigens duidelijk uit de verhoren van alle betrokken partijen waarover Knack beschikt. Blijkbaar kwam het parket van Brussel al op 18 augustus 2005 tot dezelfde conclusie.
***
Knack vermeldt dat Slangen niet meer wenste te werken met An Vandriessche omwille van het feit dat zij in zijn ogen een deontologische fout had begaan. Dat klopt. Knack laat na te vermelden dat het magazine enkele jaren geleden net het omgekeerde stelde en Slangen ervan beschuldigde met An Vandriessche op een slinkse manier een vertrouwelinge te willen benoemen : “Momenteel loopt er een procedure voor de benoeming van een nieuwe 'directeur externe communicatie' voor de overheid. Slangen is geen kandidaat-hij heeft geen diploma en kon niet meedoen. Maar zijn rechterhand bij Verhofstadt, Ann Van Driessche, wel. Haar benoeming zou een gouden zaak voor Slangen kunnen zijn, want de overheid spendeert jaarlijks tientallen miljoenen euro aan communicatie.” Een zoveelste bewijs van het gemak waarmee Knack een eigen werkelijkheid construeert.
***
Nog een tegenspraak tussen de recente artikels en die van drie jaar geleden : Slangen heeft nooit een opdracht van Buitenlandse Zaken in ’99 stilgelegd. Deze opdracht werd door toenmalig buitenlandminister Louis Michel stilgelegd nog voor Slangen in dienst trad. Het was net Slangen die probeerde de imago-campagne voor België terug op gang te krijgen. Later kwamen er dan ook twee campagnes. Campagnes waarbij, voor alle duidelijkheid, geen énkel bedrijf van Slangen betrokken was. Nochtans deed Knack in zijn artikel van 7 juli 2004 alsof het feit dat die campagnes alsnog gevoerd werden in het voordeel van Slangen was. Dit is totaal in tegenspraak met het artikel van nu.
***
In verband met een door Knack aangehaalde aanbesteding liet het betreffende bestuur in dit verband weten dat het bedrijf van Slangen ook zou gewonnen hebben, wanneer de puntentelling rond de prijs anders zou geweest zijn. Dat vermeldt Knack bewust niet.
***
Knack stelt dat Slangen de termijn van rechtspraak immens gerokken zou hebben. Dat klopt niet. Een verjaringstermijn wordt immers gestuit wanneer een zaak ingeleid is. Het is bij het parket van Brussel dat deze zaak jaren bleef liggen omdat men er geen graten in zag. Pas na de aanval van Knack en tussenkomsten van politici à la Annemans werd het dossier opgepikt.
***
De stelling dat er een ‘nepstudie’ zou zijn uitgevoerd werd door het parket van Brussel zelfs niet weerhouden in de beschuldiging wegens niet gefundeerd. Wat wel klopt is dat de woorvoerder van het kabinet Kelchtermans in de jaren negentig toen er zelfs geen aanbestedingen noch opdrachten liepen als relatiegeschenk een trip naar Disneyland kreeg. Dit had geen enkel verband met opdrachten en gebeurde in een periode (begin jaren ’90) dat relatiegeschenken nog gebruikelijk waren.
***
De citaten van Knack uit de verhoren zijn uitermate selectief. Niet alleen gaat het hier om citaten uit een onderzoek toen de wet Franchimont nog niet in werking was en het de onderzoekers grotendeels vrij stond om de formulering te bepalen, maar bovendien worden stelselmatig alle citaten ten voordele van Slangen weggelaten. Met dit misbruik van gerechtelijke dossiers gaat Knack opnieuw over de schreef.
***
Rik Van Cauwelaert schrijft : “Zijn opdracht bij de Open VLD mag dan erg vaag worden gehouden, door zijn ijzeren greep op de samenstelling van de lijsten beslist Slangen vandaag over de politieke toekomst van verdienstelijke liberale mandatarissen.” Het is duidelijk dat deze zin hoegenaamd niets te maken heeft met de rest van het discours. Het gaat hier duidelijk om een – klaarblijkelijk tevergeefse - poging om intern protest te creëren bij Open Vld-mandatarissen die een minder goede plaats op de lijst kregen.